Melasma, zwana także ostudą, chloasmą to najczęstsze nabyte przebarwienie zlokalizowane na skórze twarzy głównie u kobiet. Występuje pod postacią jaśniejszej zmiany w okresie zimowym, gdy nie ma ekspozycji na słońce, a przyciemniającej się wiosną, latem, gdy jest słońce. Twarz wygląda jakby była nieco „przybrudzona”. W celu redukcji melasmy należy ograniczyć ekspozycję na UV, stosować ochronę przeciwsłoneczną, a w pielęgnacji domowej uwzględnić rozjaśnianie zmian.
Kto choruje na melasmę?
Schorzenie dotyczy głównie kobiet najczęściej w wieku 20-40 lat. Może pojawiać się w okresie ciąży i mówimy wtedy o ostudzie ciążowej. Przebarwienia na skórze obserwujemy zarówno u mężczyzn, jak i kobiet z chorobami tarczycy, wątroby, przyjmujących leki sprzyjające powstawaniu przebarwień.
Jak wygląda ostuda?
Na twarzy widoczne są plamy koloru od żółtobrunatnego do brunatnego, ciemnobrązowego, szarobrązowego. Plamy są najczęściej symetrycznie zlokalizowane na policzkach, nad wargą górną, na czole, na nosie i mają nieregularne granice. Twarz wygląda, jakby była nieumyta, nieco przybrudzona. W melasmie nie obserwuje się stanu zapalnego, złuszczania, ścieńczenia skóry. Występuje natomiast nagromadzenie melaniny w obrębie warstwy podstawnej i w wyższych warstwach naskórka. Melanocyty są liczniejsze, chętniej produkują melaninę. W ostudzie melanina obecna jest w naskórku i w skórze właściwej. Żółtobrunatne przebarwienia nad wargą górną i poniżej wargi dolnej to melasma okołoustna pojawiająca się po ustąpieniu stanu zapalnego.
Dlaczego powstaje melasma?
Czynnikiem stymulującym melanogenezę, widoczną w postaci przebarwienia jest promieniowanie słoneczne. Dlatego zmiany są bardziej widoczne wiosną, latem, a bledną w okresie zimowym, gdy nie ma ekspozycji na słońce. Istotną rolę w powstawaniu ostudy odgrywają czynniki genetyczne i skłonność do pojawiania się przebarwień. Zmiany mogą być obecne w ciąży, tzw. ostuda ciężarnych, zwana także maską ciążową. Na skórze twarzy widoczne są żółtobrunatne plamy o nieregularnym zarysie. Zmiany po ciąży stopniowo ustępują, nawracają przy kolejnej ciąży. Także u kobiet przyjmujących antykoncepcję hormonalną czy hormonalną terapię w okresie okołomenopauzalnym mogą pojawić się przebarwienia na skórze twarzy.
Zasady pielęgnacji domowej
W pielęgnacji domowej należy uwzględnić rozjaśnianie przebarwień, a więc złuszczanie naskórka, czyli eliminację komórek obładowanych melaniną. Usunięcie powierzchownych warstw będzie stymulowało naskórek do odnowy i poprawi przenikanie substancji rozjaśniających. Drugi kierunek działań to wpływ na procesy enzymatyczne i nieenzymatyczne powstawania melaniny: hamowanie aktywności enzymu tyrozynazy, biorącego udział w melanogenezie, ograniczenie transferu melanosomów w melanocycie i do keratynocytów; oraz degradacja melanosomów i melaniny.
W celu rozjaśnienia przebarwień stosowane są miejscowo retinoidy, hamujące melanogenezę i złuszczające naskórek, jednak należy pamiętać, że składniki te mogą dawać przejściowe zaczerwienienie skóry i pieczenie. Nie należy ich stosować wiosną/latem, gdy jest znaczna ekspozycja na promieniowanie UV. Dobrym wyborem są także kwasy np. azelainowy, kojowy, traneksamowy, mające działanie złuszczające i hamujące powstawanie melaniny. Polecane są także preparaty zawierające kwas fitowy, cytrynowy, mlekowy, laktobionowy, migdałowy. Preparaty złuszczające należy stosować tylko na noc, a w dzień wysoką ochronę przeciwsłoneczną (filtr powyżej 30). W celu zmniejszenia melanogenezy należy dodatkowo ograniczyć aktywność tyrozynazy biorącej w niej udział. Inhibitorami tyrozynazy są witamina C i jej pochodne, arbutyna, aloesyna, glabrydyna, boerawinony, ekstrakt z morwy.
Należy pamiętać, że melasma jest zaliczana do przebarwień tzw. mieszanych, melanina jest obecna w naskórku i w skórze właściwej co „utrudnia” pozbycie się jej. Dlatego po okresie letnim warto skorzystać także z zabiegów w profesjonalnych gabinetach.
Wskazówki dla osób z melasmą:
ochrona przed UV całoroczna – kosmetyki z wysokim filtrem, ochrona skóry ubraniem, okulary, nakrycie głowy, najlepiej kapelusz z szerokim rondem,
unikanie bezpośredniej ekspozycji na słońce, przebywanie w cieniu,
niekorzystanie z solarium,
sprawdzanie, czy zażywane leki nie są światłouczulające,
stosowanie preparatów złuszczających,
stosowanie preparatów hamujących produkcję melaniny i nasilających jej degradację.
Łojotokowe zapalenie skóry (ŁZS) to schorzenie przewlekłe, nawracające. W jego przebiegu obserwuje się rumień ze złuszczaniem, najczęściej na skórze owłosionej głowy, na twarzy i klatce piersiowej. Zmiany mogą być nieznacznie nasilone, ale jeśli są rozległe, nieustępujące po typowym leczeniu należy rozszerzyć diagnostykę. Ważną rolę odgrywa prawidłowa pielęgnacja skóry.
Kto choruje na ŁZS?
Choroba najczęściej dotyczy dzieci, młodzieży, młodych dorosłych. Około 2-5% populacji ma łojotokowe zapalenie skóry, częściej chorują mężczyźni. Łagodna odmiana tego schorzenia to łupież skóry owłosionej głowy, występujący nawet u około 50% populacji.
Jakie czynniki odgrywają rolę w powstawaniu zmian?
Istotną rolę w przebiegu ŁZS odgrywają gruczoły łojowe, szczególnie jest to zauważalne w okresie dojrzewania. Tam, gdzie występuje dużo aktywnych gruczołów łojowych, tam lokalizują się zmiany. Ważną rolę odgrywa zmieniony skład łoju. W mikrobiomie skóry obserwuje się wzrost ilości bakterii Staphylococcus spp. , zmniejszenie ilości Cutibacterium acnes i zazwyczaj nadmiar grzybów z rodzaju Malassezia. Zmiany skórne występują częściej u chorych ze schorzeniami neurologicznymi, z niedoborami odporności.
Jak wyglądają zmiany w ŁZS i co je nasila?
Lokalizacja wykwitów rumieniowych ze złuszczaniem to: owłosiona skóry głowy, skóra za uszami i w przewodach słuchowych, twarz – głównie brwi i między brwiami, czoło na granicy ze skórą owłosioną, fałdy nosowo-policzkowe, okolica wąsów, brody. Rumień ze złuszczaniem obserwuje się także na klatce piersiowej i między łopatkami oraz w fałdach i zgięciach stawowych. Czasami w miejscach zmian skórnych obecne jest sączenie, pojawiają się strupy. Wykwity mogą być z nieznacznym rumieniem lub bez rumienia, a złuszczanie minimalne lub bardzo nasilone. Zazwyczaj skóra jest wrażliwa, a zaostrzenie choroby obserwuje się przy nieprawidłowej pielęgnacji, jesienią, zimą, czy w sytuacjach stresowych. Zmiany na skórze owłosionej głowy obecne są w postaci mniej lub bardziej nasilonego łupieżu. Może być widoczny także rumień i przerzedzenie włosów. Często chorzy skarżą się na pieczenie skóry w miejscu wykwitów, nasilony świąd. Lokalizacja zmian na twarzy często stanowi znaczny dyskomfort u chorych z powodu widoczności zmian.
Jak leczyć i pielęgnować skórę z ŁZS?
Zazwyczaj wystarcza leczenie miejscowe, a forma preparatu zależy od lokalizacji zmian. Na skórę owłosioną głowy najchętniej stosowane są szampony określane jako przeciwłupieżowe, zawierające substancje przeciwgrzybicze (np. pochodne imidazoli, cyklopiroks), siarczek selenu, pityronian cynku, siarkę, keratolityczne (mocznik, kwas salicylowy), olejek z drzewa herbacianego. Na skórę gładką lepsze będą np. kremy. W zapalnych zmianach na krótko stosowane są preparaty glikokortykosteroidowe. U części chorych poprawę obserwuje się po stosowaniu inhibitorów kalcyneuryny, w zmianach nasilonych niekiedy konieczne jest leczenie przeciwgrzybicze ogólne.
Osoby z łojotokowym zapaleniem skóry zazwyczaj mają wrażliwą skórę, łatwiej ulegającą podrażnieniu. Dlatego należy umiejętnie dobierać preparaty do pielęgnacji. Pomocne będą kosmetyki zmniejszające wydzielanie łoju, ograniczające ilość drożdżaków na skórze, wspierające zachowanie równowagi mikrobiomu, utrzymujące prawidłowe nawilżenie skóry i odbudowujące jej barierę ochronną. Wśród składników aktywnych stosowanych u osób z łojotokowym zapaleniem skóry można wymienić: niacynamid, bakuchiol, pro- i prebiotyki, ceramidy, awenantramidy i ich pochodne, D-pantenol, alantoinę, kwas hialuronowy, trehalozę, a także niektóre kwasy np. kwas azelainowy, kwas laktobionowy.
Tłusta, świecąca skóra związana jest aktywnością i dużą ilością gruczołów łojowych. Najwięcej występuje ich na twarzy, na przedniej powierzchni klatki piersiowej w okolicy mostkowej i na plecach. Natomiast na dłoniach (wewnętrznej powierzchni) i na stopach gruczoły łojowe nie występują.
Łój ma istotną rolę w funkcjonowaniu skóry, uelastycznia ją, zmniejsza przeznaskórkową utratę wody, ale wytwarzany w nadmiarze może prowadzić do problemów ze skórą. Wydzielanie sebum zmienia się w ciągu życia. Największą aktywność gruczołów łojowych obserwujemy w okresie dojrzewania. Wówczas może wystąpić trądzik młodzieńczy. Indywidualnie dobrana pielęgnacja sprzyja poprawie wyglądu skóry.
Gdzie powstaje łój?
Łój, czyli mieszanina trójglicerydów, wolnych kwasów tłuszczowych, wosków, skwalenu, cholesterolu i jego estrów powstaje w gruczołach łojowych. Mają one ujście do mieszków włosowych, a na ustach, powiekach uchodzą bezpośrednio na skórę. Komórki wydzielnicze gruczołów łojowych (sebocyty) wypełniają się mieszanką lipidów, stopniowo powiększają się, aż pękną uwalniając wydzielinę.
Regulacja wydzielania łoju zależna jest od czynników genetycznych i środowiskowych. Głównym hormonem stymulującym produkcję łoju jest dihydrotestosteron. U kobiet wydzielanie łoju zwiększa się w drugiej połowie cyklu miesiączkowego, co może przyczyniać się do pogorszenia stanu skóry. Także różne sytuacje stresowe, wyższa temperatura otoczenia nasilają wydzielanie łoju. Wyraźny spadek wydzielania sebum obserwujemy po około 40 roku życia.
Jaka jest rola łoju na skórze?
Łój obecny na skórze miesza się z potem, lipidami naskórka, tworząc warstwę ochronną. Dzięki temu skóra jest bardziej elastyczna, odporna na mikrourazy. Odpowiedni skład łoju reguluje także pH skóry, stwarza dobre warunki na zasiedlenie się i rozwój „dobrych bakterii”. Zmniejsza przeznaskórkową utratę wody, natomiast w okolicach, gdzie nie ma gruczołów łojowych główną rolę w zatrzymaniu „wody” odgrywają lipidy naskórka. Na skórze głowy łój nadaje włosom gładkość i elastyczność. Zbyt częste mycie, „odtłuszczanie” skóry zmienia jej funkcjonowanie, prowadząc do różnych problemów.
Jakie są schorzenia związane z nadmiernym wydzielaniem łoju?
Nadmierne wydzielanie łoju, czyli łojotok, zmiany w składzie łoju sprzyjają dysbiozie (zmiana składu mikrobiomu) i mogą być przyczyną chorób np. trądzik młodzieńczy, trądzik różowaty, łupież tłusty, łojotokowe zapalenie skóry czy łysienie łojotokowe.
Jak wygląda skóra tłusta?
Zwiększone wydzielanie łoju bardzo wyraźnie obserwujemy w okresie dojrzewania, gdy występuje wzmożona praca gruczołów łojowych. Skóra jest tłusta, świecąca i błyszczy się nawet po umyciu. Przetłuszczanie się skóry może utrzymywać się w życiu dorosłym zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn. Głównie jest to czoło, nos, ale nadmierne wydzielanie łoju może dotyczyć także owłosionej skóry głowy, włosy „szybko” przetłuszczają się.
Jak pielęgnować skórę tłustą?
Odpowiednio dobrana i systematycznie stosowana pielęgnacja domowa może ograniczyć objaw przetłuszczania się skóry i zmniejszyć problemy współistniejące. Oto kilka wskazówek:
do mycia preparaty nienaruszające naturalnej mikroflory bakteryjnej, równowagi kwasowo-zasadowej oraz nie „odtłuszczające” zbytnio skóry,
Zima to trudny czas dla naszej skóry, a najbardziej zmianę temperatury otoczenia odczuwają dłonie. Skóra staje się sucha z uczuciem ściągania, zaczerwienieniem, mogą pojawić się bolesne pęknięcia. Dlatego w okresie zimowym skóra dłoni wymaga szczególnej troski i odpowiedniej pielęgnacji. Należy stosować preparaty nawilżające, regenerujące i ochronne, odbudowujące barierę hydrolipidową, łagodzące podrażnienia.
Cechy charakterystyczne skóry dłoni
Skóra dłoni jest delikatna i cienka. Na grzbietowej powierzchni dłoni jest mniej gruczołów łojowych, a więc mniej łoju i uboższy płaszcz hydrolipidowy. To sprzyja zwiększeniu przeznaskórkowej utraty wody i pojawieniu się suchości. Skóra rąk bardzo łatwo ulega zaczerwienieniu pod wpływem różnych bodźców. Wewnętrzna powierzchnia dłoni ma grubszy naskórek, nie ma gruczołów łojowych i włosów, ma liczne gruczoły potowe.
Czynniki sprzyjające suchości dłoni
Zimą dłonie stają się zdecydowanie bardziej suche, a związane jest to z działaniem różnych czynników środowiska zewnętrznego. Niska temperatura otoczenia, mróz i wiatr „wysuszają skórę” zwiększając przeznaskórkową utratę wody. Skóra staje się sucha i zdecydowanie bardziej podatna na pęknięcia. Często przebywamy także w ciepłych pomieszczeniach, w których jest mało wilgoci.
Zimą łatwiej marzną dłonie przy niskiej temperaturze otoczenia, a po powrocie do domu chętniej myjemy je w gorącej wodzie, by je ocieplić. Częste mycie dłoni szczególnie w gorącej wodzie z dodatkiem detergentów osłabia naturalną barierę ochronną. Skóra rąk ulega także przesuszeniu z powodu kontaktu z różnymi substancjami chemicznymi stosowanymi do mycia, prania, sprzątania zarówno w warunkach domowych i zawodowych.
Suchość skóry dłoni w chorobach skóry i ogólnoustrojowych
Suchość dłoni może być także związana ze schorzeniami, takimi jak: atopowe zapalenie skóry, łuszczyca, wyprysk dłoni, niedoczynność tarczycy, cukrzyca, przewlekła niewydolność nerek.
Suche dłonie w okresie okołomenopauzalnym
Dłonie zmieniają się z upływem lat, na grzbiecie rąk ubywa tkanki tłuszczowej, zaznacza się rysunek naczyń krwionośnych. Suchość dłoni szczególnie odczuwają kobiety w okresie okołomenopauzalnym i po menopauzie, gdy spada poziom estrogenów, wpływających na wygląd skóry. Skóra jest sucha, mało sprężysta, z przebarwieniami. Do starzenia fizjologicznego skóry, związanego z wiekiem dołącza się starzenie egzogenne, głównie fotostarzenie.
Suche dłonie – objawy
Suchość skóry dłoni może być krótkotrwała, pojawiająca się tylko w okresie jesienno-zimowym lub przewlekła spowodowana np. chorobami skóry przebiegającymi z suchością skóry, czy w związku ze schorzeniami ogólnoustrojowymi. Suchość skóry dłoni może mieć różne nasilenie, od zmian łagodnych do znacznych. Początkowo skóra dłoni jest szorstka, napięta, może dołączyć się złuszczanie, zaczerwienienie, zmianom towarzyszy świąd. W bardzo nasilonej suchości pojawiają się bolesne pęknięcia.
Zalecenia pielęgnacyjne dłoni
Suche dłonie wymagają regularnej pielęgnacji i ochrony. Ważne jest po każdym myciu rąk nakładanie preparatów odbudowujących barierę skórno-naskórkową, powodujących zmiękczenie, wygładzenie skóry, poprawę nawodnienia, a tym samym wyglądu dłoni.
Dodatkowo należy zwrócić uwagę na:
unikanie bezpośredniej ekspozycji rąk na różne czynniki chemiczne, wskazane zakładanie rękawic ochronnych,
ochronę rąk rękawiczkami w pracach domowych, hobbystycznych, zawodowych,
ochronę przed promieniowaniem UV, stosowanie preparatów z faktorem SPF 50,
ograniczenie kontaktu z wodą,
unikanie gorącej wody do mycia dłoni,
ochronę dłoni rękawiczkami przed niską temperaturą, wiatrem,
dokładne osuszanie dłoni po umyciu, unikanie wychodzenia na zewnątrz z wilgotną skórą dłoni,
stosowanie na noc maseczki/kuracji kremowej na dłonie,
unikanie mikrourazów dłoni,
modyfikację diety – więcej pokarmów bogatych w witaminy, antyoksydanty i niezbędne nienasycone kwasy tłuszczowe NNKT (warzyw, orzechów, ryb).
Suchość skóry jest związana ze znaczną utratą wody przez uszkodzoną warstwę rogową, niedoborami lipidów, zmniejszonym wydzielaniem łoju. Także w wyniku starzenia fizjologicznego, skóra staje się bardziej sucha, szybciej pojawiają się zmarszczki. Niekorzystne czynniki środowiska zewnętrznego, choroby skóry (azs, łuszczyca), ogólnoustrojowe (niedoczynność tarczycy, cukrzyca, choroby nerek) również mogą nasilać suchość. Sucha skóra może dawać uczucie napięcia, świądu. Codzienna pielęgnacja znacznie poprawia jej komfort i wzmacnia barierę skórno-naskórkową.
Budowa warstwy rogowej
Naskórek ulega przemianom, żywe komórki warstwy podstawnej stopniowo przemieszczają się ku górze, zmieniając swoje właściwości. Spłaszczone komórki warstwy rogowej zlokalizowane najbardziej zewnętrznie zwane są korneocytami. W wyniku różnych przemian w naskórku w ich wnętrzu powstaje tzw. koperta białkowa, a na zewnątrz koperta zrogowaciała. Przestrzenie między nimi wypełnia substancja złożona głównie z lipidów (cholesterol, ceramidy, kwasy tłuszczowe).
Idealna warstwa rogowa budową przypomina ceglany mur. Zaprawą są lipidy, a cegłami białka o odpowiednim składzie i ułożeniu, zawierające MNF, czyli naturalny czynnik nawilżający. Ma on za zadanie wiązanie wody w naskórku. Nawodnienie oraz prawidłowy skład lipidów w przestrzeniach międzykomórkowych warstwy rogowej zapewniają ochronę przed różnymi czynnikami środowiska zewnętrznego, jednocześnie ograniczają nadmierną utratę wody.
Skład i ilość lipidów w warstwie rogowej zależy od płci, pory roku, wieku czy okolicy skóry.
Skóra sucha – objawy
Problem suchej skóry obserwuje się u osób w każdym wieku. Skóra sucha występuje u około 80% dojrzałych kobiet. Ma uszkodzoną warstwę rogową naskórka co osłabia jej funkcje obronne i zwiększa przeznaskórkową utratę wody (TEWL).
Skóra sucha może dotyczyć nie tylko twarzy, powiek, głowy czy szyi, ale także tułowia, dłoni, podudzi i całego ciała. Zazwyczaj jest cienka, mało elastyczna, wrażliwa i skłonna do podrażnień, łuszczy się. Może dawać uczucie ściągania, pieczenia, świądu. Często świąd zmusza do drapania się.
Czynniki nasilające suchość skóry
Sucha skóra może być uwarunkowana genetycznie np. w przebiegu chorób skóry, takich jak: atopowe zapalenie skóry, łuszczyca. Może również pojawiać się z wiekiem czy zmianami hormonalnymi w okresie okołomenopauzalnym. Współistnieje także w schorzeniach ogólnoustrojowych, jak niedoczynność tarczycy, cukrzyca, niewydolność nerek, czy w wyniku leczenia ogólnego/miejscowego. Suchość zwiększa się w wyniku działania różnych czynników zewnętrznych – ekspozycja na promieniowanie UV, wiatr, niską temperaturę otoczenia. Także przebywanie w suchych, klimatyzowanych pomieszczeniach, narażenie na czynniki chemiczne w warunkach zawodowych, domowych sprzyja suchości skóry. Nieprawidłowa pielęgnacja, niedobory żywieniowe mogą nasilać objawy suchości skóry.
Sucha skóra – pielęgnacja
Istotne znaczenie ma prawidłowa, regularna pielęgnacja skóry i ochrona przed niekorzystnymi czynnikami zewnętrznymi. Należy wybierać preparaty, które pomogą odbudować i wzmocnić barierę ochronną, uzupełnić lipidy, by utrata wody była mniejsza, a skóra była gładsza, lepiej napięta, bez uczucia ściągania i świądu.
Przed menopauzą organizm kobiety przechodzi wiele zmian, które istotnie wpływają na jego funkcjonowanie i na kondycję skóry. Zmniejsza się wydzielanie estrogenów, progesteronu, ustaje miesiączkowanie. Na skutek tych zmian skóra staje się cieńsza, bardziej sucha, mniej elastyczna, skłonna do wiotczenia, obserwuje się drobne zmarszczki, stopniowo pogłębiające się, a przebarwienia dodają lat. Ulega zaburzeniu także bariera naskórkowa, co sprzyja podrażnieniom. Dlatego w tym okresie bardzo istotne znaczenie ma odpowiednia pielęgnacja skóry, która może złagodzić te niekorzystne objawy i utrzymać w miarę dobrą jej kondycję.
Zmiany w naskórku i granicy skórno-naskórkowej
W okresie okołomenopauzalnym naskórek wolniej się odnawia, jest cieńszy. Spada liczba melanocytów, jednak mają one tendencję do gromadzenia się. To sprawia, że na skórze widoczne stają się plamy pigmentacyjne. Wydzielanie łoju zwykle jest mniejsze, choć może niekiedy być także zwiększone. Osłabieniu ulega bariera ochronna, naskórek słabiej zatrzymuje wodę, zwiększa się jej nadmierna transepidermalna utrata (TEWL). Skóra staje się bardziej podatna na podrażnienia, zmniejsza się zdolność do naprawy, a gojenie uszkodzeń jest wolniejsze. Granica skórno-naskórkowa zostaje wygładzona, sople naskórkowe są krótsze, a brodawki skóry szersze. Komórki warstwy podstawnej słabiej przylegają do skóry właściwej.
Zmiany w skórze właściwej i tkance podskórnej
Okres okołomenopauzalny to także czas dużych zmian w skórze właściwej i tkance podskórnej. Zmniejsza się wówczas metabolizm komórkowy, spada aktywność fibroblastów i synteza kolagenu, dochodzi do szybkiej degradacji włókien kolagenowych, które stają się sztywne, mniej elastyczne. Utrata białka podporowego skóry przyczynia się do jej wiotczenia, spadku jędrności, uwidaczniają się zmarszczki. Mikrokrążenie jest osłabione, maleje liczba naczyń krwionośnych, a skóra jest gorzej odżywiona. Zmniejsza się również ilość proteoglikanów, kwasu hialuronowego, a skóra zdecydowanie słabiej „zatrzymuje” wodę. Stopniowy zanik tkanki podskórnej prowadzi do zmiany owalu twarzy, a adipocyty są mniej aktywne.
Menopauza – objawy na skórze
Skóra jest cienka, delikatna, niekiedy atroficzna, mało elastyczna, miejscami wiotka, a zmarszczki stają się na niej bardziej widoczne. Na powiekach jest jakby „za dużo skóry”, policzki nieco zapadają się, stopniowo zanika wyraźny owal twarzy, pojawiają się tzw. chomiki. Dużym problemem jest suchość skóry, gorsze nawilżenie, niekiedy z towarzyszącym uczuciem ściągania, napięcia. Skóra ma osłabioną barierę naskórkową, jest bardziej wrażliwa na różne czynniki zewnętrzne np. kosmetyki, łatwiej ulega podrażnieniom, zaczerwienieniu. Ma mniejszą zdolność do gojenia i regeneracji. Pojawiają się brunatno-żółte przebarwienia, widoczne najczęściej na skórze twarzy, grzbietach rąk i dekolcie.
Potrzeby skóry w okresie menopauzy
Główne problemy skóry w okresie okołomenopauzalnym to: suchość, uczucie napięcia, zmarszczki, utrata jędrności, wiotkość, zmiana owalu twarzy, zaburzona bariera naskórkowa, zwiększona wrażliwość i skłonność do podrażnień, przebarwienia. Często te zmiany występują jednocześnie. Dlatego skóra w okresie menopauzy wymaga codziennej, prawidłowej, wielokierunkowej pielęgnacji.
Oto kilka wskazówek:
chroń skórę przed niekorzystnym działaniem czynników zewnętrznych,
stosuj fotoprotekcję,
wzmacniaj barierę naskórkową,
niweluj przebarwienia,
intensywnie nawilżaj,
jeśli możesz korzystaj z zabiegów w gabinecie kosmetycznym/medycyny estetycznej – nawilżających, wzmacniających barierę naskórkową, stymulujących odnowę, zmniejszających przebarwienia, łagodzących podrażnienia.
